. . .
مرا نترسان دوست
مرا نترسان یار
مرا نترسان خوب
من از سرودن شعری بلند نمی‌ترسم.
بلند؟
یعنی کمند.
برای تو باید
دوباره شعری گفت
من از سرودن منظومه‌های آتش‌رنگ
در برودت این شبگیر هراس ندارم
که رنگ گونه‌ی تو:
اتفاق رویش لاله است
بر تن این دشت
با من بگو که می شود آیا
از درگاه عشق
بی شعر تازه ای برگشت؟
دوباره مرکب
دوباره قلمدان،
دوباره رخت شاعری‌ام را
بیار
ای بیدار!
برای تو باید دوباره شعری گفت