. . .
در روزهای آخر اسفند
در نیمروز روشن
وقتی بنفشه ها را با برگ و ریشه و پیوند و خاک
در جعبه های کوچک چوبین جای میدهند
جوی هزار
زمزمه ی درد و انتظار در سینه میخروشد و بر گونه ها روان
ای کاش آدمی وطنش را همچون بنفشه ها
میشد با خود ببرد هرکجا که خواست . . .
شفیعی کدکنی
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۰ ساعت 0:6 توسط Naser
|